Archive

Archive for the ‘కాలక్షేపం’ Category

పేర్ల పురాణం

విశ్వవిఖ్యాత నటసార్వభౌమ, నటరత్న, డాక్టర్, పద్మశ్రీ  నందమూరి తారక రామారావు నటించిన.. ” అని మన రాష్ట్ర విఖ్యాత సినిమారిక్షా వాడు చెప్పుకుంటూ పోతూంటే, అది వింటూ, వాడు పంచే కరపత్రాల కోసం ఆ బండెనకాలే పరిగెడుతూ -ఆహా, తలుచుకుంటూంటేనే మైకం కమ్ముతోంది. ఆ మైకువాడు ప్రతీసారీ ఆ ముందరి బిరుదులన్నీ వరసాగ్గా చదివేవాడు, అదంతా రామారావు ఇంటిపేరైనట్టు! రామారావు భక్తులైన కొందరు నాబోటిగాళ్ళు కూడా ఉత్త రా. మా. రా. వు. అని అంటే పాపం తగులుద్దేమో అన్నట్టు మొత్తం బిరుదులన్నీ చదివి మరీ పేరు చెప్పేవాళ్ళు.

కానీ మనకో మహత్తరమైన విద్యుంది. ఎంత పొడుగాటి పేరునైనా తెగ్గొట్టి, ఇరగ్గొట్టి, ముక్కల్జేసి, మళ్ళీ అతికించి మహామహా పొడుగాటి పేర్లను కూడా నాలుగైదు అక్షరాలకు కుదించేస్తాం. అంచేత “విశ్వ విఖ్యాత..” -ఈ మొత్తాన్ని కుదించేసి ఎన్టీవోడు అని అనేసాం. పేరులో వాడు ఉందిగదా అని తేలిగ్గా తీసుకోకండి సుమా, మూడు తరాల తెలుగుప్రజలకు ఎన్టీవోడంటే  “విశ్వవిఖ్యాత..’ యేగానీ మరోటి కాదు, మరోలా కాదు.  అయితే, సదూకున్నోళ్ళంగదా, ఎన్టీవోడనే మాట మాకు నోరు తిరక్క, ఎన్టీయారనేవాళ్ళం.

నాగ్గాడికి (నాగిగాడు అనే పేరుకు) ఎన్టీవోడికున్నంత పవిత్రత లేదు. ఈ మాట పలకడంలో కాస్త తేలికదనం ధ్వనిస్తుంది. ఆ రోజుల్లో నాయేస్రావును నాగ్గాడు అని అనడంలో మంచి సరదా ఉండేది. రాజబాబును రాజబాబనీ, పద్మనాభాన్ని పద్మనాభం అనీ పిలిచిన గుర్తే లేదు నాకు. రాజబాబుగాడనీ, పద్దనాబంగాడనీ అనేవాళ్లం. రాజనాల గాడు, నాగబూషణంగాడు,  ప్రబాకర్రెడ్డిగాడు,.. ఇదీ వరస!

ఇహ కృష్ణ సంగతి చెప్పే పనే లేదు -ఔనౌను, సూపర్‌స్టారే! కిట్టిగాడనేవాళ్ళం.  గూనప్పడు అనాలని యమా ఉత్సాహంగా ఉండేదిగానీ, ఫ్యాన్సు ఏడిచ్చస్తారని అనేవాళ్లం కాదు.  చాటుమాటుగా అనుకునేవాళ్ళం.  శోన్‌బాబు మాకసలు ఒక లెక్కలోవాడేగాదు..,  (ఆడికేఁవన్నా ఫైటింగొచ్చా, పాడా?) కృష్ణంరాజు జోలిక్కూడా పొయ్యేవాళ్ళంగాదు.  అస్సలునేను కృష్ణంరాజును ఒక హీరోగా చూట్టం మొదలెట్టింది కటకటాల రుద్రయ్యతోటే!

సినిమావాళ్ళ సంగతి పక్కనబెడితే..
లక్ష్మిని లక్షణంగా లక్ష్మీ అని అంటామా? అనం. లష్వీఁ అంటాం. ఇంకాస్త అందంగా పలకాలంటే లచ్చిఁవి అంటాం. మహాలక్ష్మి అనే చక్కటి పేరును మరింత అందంగా మాలష్విఁ, మాలచ్చివిఁ అని అంటాం. సచ్చినాణ అనో, కొద్ది తేడాతో సచ్చినాడ అనో అంటే తప్పు పట్టకూడదు సుమా.. సత్యనారాయణకు అది పొట్టిపేరు మరి. సచ్చెం గూడా అలాటిదే!  లష్నాణ కూడా ఆ పద్ధతిలో వచ్చిందే! వెంకటేశ్వరరావును ఎంకటేస్వర్రావనో, ఎంక్టేస్రావనో పిలవాలి. 

పాసార్ది అనే పేరు వినే ఉంటారు..  చాన్నాళ్ళ కిందట ఒక కథ చదివాను. రాసిందెవరో, కథేంటో ఏమీ గుర్తు లేదుగానీ..  ఒకడు పాసార్దీ.. పాసార్దీ.. పాసార్దీ.. అంటూ కేకేస్తూండగా కథ మొదలౌతుంది.  చెప్పొద్దూ.. ఈ పాసార్దీ  ఏంటో నాకు వెంటనే అర్థం కాలేదు. నాలుగు వాక్యాలు చదివాక తెలిసింది, పార్థసారథిని అలా పిలుస్తున్నాడని. ఆ రోజుల్లో కాబట్టి సరిపోయిందిగానీ, ఇప్పుడైతేనా… “పాసార్ది అనగా పార్థసారథి” అని ఠక్కున తట్టనందుగ్గాను, హిందువుగా పుట్టినందుకు సిగ్గుతో తలవంచుకుని ఉండేవాణ్ణి. తలొంచుకోడమేంటి హఠాత్తుగా? అసలు హిందువుకూ దీనికీ సంబంధవేంటీ? అని అడగబాకండి.. అదంతే, అదిప్పుడు ఫ్యాషను!

పైన చెప్పిన  పేరుమార్పులు, మార్పిడి పేర్లూ అన్నీ మనకు నచ్చేవే. ఇక నచ్చనివి కొన్ని..
ముందుగా కీరవాణి చేసిన ఒక దౌర్జన్యం గురించి చెప్పుకోవాలి -అవును ఎమ్మెమ్ కీరవాణే! “శ్రీ రాఘవం దశరథాత్మజ మప్రమేయం..”  అనే శ్లోకాన్ని, శ్రీరామదాసులో కాబోలు, పాడాడు. ఎలా పాడాడూ.. అరవిందదళాయతాక్షం అనాలి గదా.. అరవిందదళాయతాచ్షం అన్నాడు.  (చాలామంది అంటారలా.) తెలుగు సినిమాల్లో ఇలాంటివి కొల్లలుగా ఉంటై, నువ్వు ఊరికే కోడిగుడ్డుకు ఈకలు పీకొద్దు అని అనకండి.. తెలుగైనా సంస్కృతమైనా ఇలా పదికాలాలు నిలిచే పాటల్లో, సినిమాల్లో  తేడాల్లేకుండా పలకాలి, అంతే!  ఇలా తప్పులు పాడితే, అది భాష మీద దౌర్జన్యం చేసినట్లే.  పైగా- పాడింది ఏ ముక్కు గాయకుడో అయితే, మనసులోనే చిరాకుపడి ఒదిలేద్దుం. కానీ ఇక్కడ పాడింది కీరవాణి గదా, సరిగ్గా పలకాలా, లేదా? ఇప్పుడూ.. ఆడు, ఈడు, అడ, ఈడ,..  అంటూ నేను రాస్తున్నా గదా, రాసేది నేనైతే ఎవరూ పట్టించుకోరు. అదే ఏ భైరవభట్లగారో, తాడేపల్లిగారో రాసారనుకోండి.. “ఏంటిది, వీళ్ళు గూడా ఇట్లా రాసారు, చదువరి లాగా ” అని అనుకోరూ? మరదే తేడా అంటే!   అయినా..

అంత పలకలేనివాడు తాను పాడటం ఎందుకు? గానకళాప్రపూర్ణ, డాక్టర్, పద్మశ్రీ శ్రీపతి పండితారాధ్యుల బాలసుబ్రహ్మణ్యం  – అనగా మన బాలు – ఉండనే ఉన్నాడు గదా! అతనిచేత పాడించొచ్చుగా, అసలతడు పుట్టిందే అందుక్కదా !! అలాగే, అదే సినిమాలో తండ్రీ ని తన్రీ అని ఓ ఆడగొంతు అలా పాడుకుంటూపోతే, తప్పు సవరించకుండా అలాగే మనమీదికి వదలినందుకు కూడా కీరవాణిని నేను క్షమించను. సినిమాల్లో ఇలాంటివాటి గురించి పట్టించుకోడం గొంగట్లో తింటూ వెంట్రుకలేరుకోవడం లాంటిదే, కాదన్ను. అయినా సరే, క్షమించదలచుకోలేదు. మన సినిమాల్లో తెలుగురాని నటీనటులను పెట్టుకుంటాం. చాలా భాషలవాళ్ళు చేస్తారాపని. కాకపోతే, వాళ్ళకు చక్కగా డబ్బింగు చెప్పిస్తారు. కానీ మన దరిద్రం ఏంటంటే, డబ్బింగుకు కూడా తెలుగు రానివాళ్ళమే పెట్టుకుంటాం. తెలుగును ఇంగ్లీషులానో, హిందీలానో మాట్లాడ్డం వాళ్ళకో అర్హత!

ఇహ ఊళ్ళ పేర్ల సంగతి కొచ్చేటప్పటికి మనం చేసే ప్రయోగాలు, తప్పులు కొల్లలు. తెల్లోడు ఎలాగూ కొన్ని ఊళ్ళ పేర్లు మార్చేసి పొయ్యాడు. వాటినే పట్టుకు వేళ్ళాడుతున్నామనుకోండి.  కానీ, తెలుగులో సుబ్బరంగా రాసే పేర్లను రోమను లిపిలో రాసేటపుడు మార్చి రాయటం మనం తప్ప ప్రపంచంలో మరొకడెవ్వడూ చెయ్యడని నా ఉద్దేశం. గుంటూరు తెలుగులో బానే రాస్తాం. ఇంగ్లీషులో రాసేటపుడు మాత్రం గుంటూర్ అంటాం. నెల్లూరు పరిస్థితి దీనికంటే అన్యాయం.. నెల్లోర్ అట.  తెలుగులో ఎలా రాస్తామో ఇంగ్లీషులోనూ అలానే  రాయొచ్చుకదా! అది మనకు చిన్నతనం.  కడప సంగతి మరీ దయనీయం. ఈ మధ్యెప్పుడో మార్చినట్టున్నారుగానీ లేకపోతే ఇంగ్లీషులో కుడ్డప్పహ్ అని రాసేవాళ్ళం. సుబ్బరంగా ప్రళయకావేరి అనే అద్భుతమైన పేరుండగా, పులికాట్ అని గొప్పగా చెప్పుకుంటాం.మా జిల్లాలో చుండూరు అనే ఊరుంది. దీన్ని చ లాగా కాక, ౘ (మీకీ రెండో సరిగా కనబడకపోతే, తెలుగుబ్లాగు గుంపులోని ఈ లింకు చూడండి) లాగా పలకాలి. ఇంగ్లీషులో రాసినపుడు సరిగ్గా అలాగే పలకాలనే ఉద్దేశంతో దాన్ని Tsundur అని రాసారు. ఇప్పటికీ అలాగే రాస్తారు. చుండూరుపల్లి అనే మరో ఊరుంది. దాన్ని మాత్రం మామూలుగా Chundurupalli అనే రాస్తారు.

రాయలసీమ ఊళ్ళ పేర్లలో ఎక్కువగా పల్లె అని ఉంటుంది. పల్లి అని ఉండదు. మదనపల్లె, బనగానపల్లె, కందిమల్లయ్యపల్లె,.. ఇలాగ.  మదనపల్లి అని రాసుండటం మదనపల్లెలోనే చూసాను. రారోరసం వాళ్ళు కూడా తమ బస్సుల మీద మదనపల్లి అని రాసుకున్నారు. వాళ్ళ బస్టాండు మీద కూడా అదే పేరు. ఎందుకు రాయాలీ తప్పు? ఎందుకీ అలక్ష్యం? కోస్తా జిల్లాల్లో ఊళ్ళకు పల్లి అని ఉంటుంది, పల్లె అనేది చాలా అరుదు.  భారత జనగణన అనే జనాభా లెక్కలు తీసే ప్రభుత్వ శాఖ ఒకటుంది గదా, వాళ్ళ లెక్కల్లో మన ఊళ్ళ పేర్లు ఎలా రాసారో చూస్తే, కంపరం కలుగుద్ది. పల్లిలన్నీ పల్లెలు. పేటలన్నీ పేట్‌లు!  

ఇక, యాడుల్లో (వ్యాపార ప్రకటనల్లో) తెలుగు (బైబిలు తెలుగు లాగానే ఇది కూడా ఒక ప్రత్యేకమైన తెలుగు)  గురించి చెప్పుకోవాలంటే అదో ప్రత్యేక వ్యాసమౌతుంది. అలాగే, సాఫ్టువేర్ల తెలుగీకరణలో మనం (భవదీయుడితో సహా) చేస్తున్న తప్పుల గురించి మాట్లాడుకోవాలంటే కూడా అదో టపా అవుతుంది.

అది సరే, ఈ సంగతి చెప్పండి.. ఉపలబ్ధం అనేమాటను యాడుల్లో (“ఇప్పుడు, సరికొత్త వంద గ్రాముల ప్యాకులో ఉపలబ్ధం!”) కాక ఇంకెక్కడైనా చూసారా? ఈ మధ్య బ్లాగుల్లో అక్కడక్కడా తగులుతున్నాయి. తెలుగీకరణలో కూడా తగిలితే తగలొచ్చు.

Advertisements

సరికొత్త బ్లాగుల పరిచయం

February 1, 2009 26 comments

బ్లాగు మూతల కార్యక్రమంలో తెలుగు బ్లాగరులు తలమునకలుగా ఉండగా.. ప్రసిద్ధులైనవాళ్ళు తమ తెలుగు బ్లాగులను మొదలుపెట్టారు. బ్లాగరి పేరు, బ్లాగు పేరు (బొద్దు అక్షరాల్లో), వాళ్ళ బ్లాగులలోని ప్రధాన విశేషాలు మొదలైనవాటితో కూర్చిన టపా ఇది. అవధరించండి.

మన్మోహన్‌సింగ్: “గడ్డాల్లో బిడ్డ”: భలే చక్కగా, విషయపుష్టితో, చిక్కటి తెలుగులో రాసేస్తూంటాడీయన. కాకపోతే ఈయన లాగిను, సంకేతపదమూ  సోనియాగాంధీ దగ్గర కూడా ఉన్నాయి. ఈయన రాసిన టపా కూడలిలో రాగానే, వెంటనే ఆవిడ లాగినైపోయి, తనకు తోచిన మార్పులు చేసేసి, టపాను తిరగరాసేస్తూ ఉంటుంది.  మొదట్లో “ఇదేటిది? నేనిలా చెత్తగా రాయలేదే! ఎలా మారిపోయిందబ్బా”,  “ఈ భాషేంటి ఇలా ఉంది!!” అని ఆశ్చర్యపోయేవాడుగానీ, ఇప్పుడలవాటైపోయింది.  ఈ బ్లాగులోని వ్యాఖ్యలు దాదాపుగా అన్నీ కూడా జాలి చూపిస్తూ ఉంటూంటాయి. “అయ్యో పాపం”, “ఐ పిటీ యూ”, “ప్చ్”, “పోన్లెండి, మీరు మాత్రం ఏంచేస్తారు పాపం” లాంటివే అన్నీ!


సోనియాగాంధీ: “చిన్ని నా కన్నకూ.. ప్రాధాని పదవీ..ఇఇఇ, ఇఇఇ, ఇఇఇఈ…”

ఇదో పాడుకాస్టు -పాటల బ్లాగన్నమాట. బ్లాగు శీర్షికనే పాటగా వివిధ రాగాల్లో వినిపిస్తూ ఉంటారీ బ్లాగులో. అయితే పాట పాడేది బ్లాగరి కాదు. ఈమెకు కొందరు నిలయ విద్వాంసులున్నారు, వాళ్ళు పాడుతూ ఉంటారు.  ఒకడు పాడుతూ ఉంటే, కొందరు తాళాలేస్తూ, కొందరు కోరస్ పాడుతూ, ఇంకొందరు డప్పులు మోగిస్తూ.. భలే సందడిగా ఉంటదిలెండి బ్లాగు. రాగాలు వేరైనా పాట ఒకటే కావడంతో, రోజూ అదే పాట వినాల్సి రావడంతో మరీ వీరాభిమానులకు తప్ప మామూలు మానవులకు నచ్చదు.

అద్వానీ: “నా పార్టీ, నా పదవీ” కొత్త కొత్త పదాలు, నినాదాలు కాయిస్తూ ఉంటాడీ బ్లాగరి. “అన్నా జిన్నా!” లాంటి పాతవాటిని మళ్ళీ పెడుతున్నాడు. రాబోయే రోజుల్లో మరిన్ని కొత్త కొత్త నినాదాల కోసం చూస్తూనే ఉండండి..

రాజశేఖరరెడ్డి: “సీతయ్య” ట్యాగులైను అక్కరలేని బ్లాగిది. ఈ బ్లాగులో ఉండే ప్రధానమైన అంశాల్లో ఒకటి – “మా సర్వే ఫలితాలు” ఈ క్షణంలో ఈ శీర్షిక కింద ఉన్న స్కోరు – 258/294″  జీమెయిల్లో నిల్వ సామర్థ్యం క్షణక్షణానికీ పెరిగిపోతున్నట్టు ఈ స్కోరు కూడా పెరుగుతూ ఉంటది.  అయితే 294 దాటే వీలు లేదే అని బ్లాగరి హృదయం క్షోభిస్తూ ఉంటుంది.
ఇంతకీ, ఈ సర్వేలో మనం పాల్గొనేందుకు లింకుండదు, ఉత్త ఫలితాలు చూట్టం వరకే!

“షార్ట్ సర్కిట్”: బ్లాగు సందర్శకులకు, వచ్చిన ప్రతీసారీ రెండ్రూపాయలు ఇస్తూంటాడీ బ్లాగరి. పైగా ఇలా మిగతా బ్లాగరులు చెయ్యడం లేదని రోజూ వాళ్ళను తిట్టిపోస్తూంటాడు. బ్లాగరి ఎవరో తెలీడం లేదు. మనమే కనుక్కోవాలి.

చంద్రబాబు నాయుడు: “ఒక బావ వంద బావమరుదులు”
మీకోసం వాగ్దానం అనేది ఈయన బ్లాగులోని ప్రధాన వర్గం. రోజుకో కొత్త వాగ్దానం దానంతట అదే వచ్చే ఏర్పాటుందీబ్లాగులో. 
అలాగే, మీకోసం నటవంశం  అనే వర్గంలో రోజుకో కొత్త సినిమా నటుడి పరిచయం జరుగుతూ ఉంటది.

కేసీయార్: ” అదిగో అల్లదిగో!” ఒక్కో టపాలో ఒక్కో విధానాన్ని చూపించే ఈ బ్లాగరి చాతుర్యం చూసి, మహా మహా బ్లాగరులకే మతి పోతూంటుంది. నిన్నటి టపాలో అతడు దొంగ అని తిట్టాడొకర్ని. వ్యాఖ్యాత ఒకాయన, అదేంటి కిందటి బ్లాగులో అతడు దేవుడని రాసారు గదా అని అడిగాడు పాపం. వెంటనే ఇవ్వాళ మరో టపా రాసి అందులో ఈ వ్యాఖ్యాతను “నా బ్లాగు చాయలకొచ్చావో, ఓ వెయ్యి ఐపీ అడ్రసుల కింద పూడ్చి పెడతా, ఖబడ్దార్” అని రాసాడు.

చిరంజీవి: “మెగారాజ్యం – మాకేభోజ్యం”
ఈ బ్లాగులో మామూలు బ్లాగుల్లో లాగా మొదటి పేజీగా ఇట్టీవలి టపా ఉండదు. ఒక టపా రాసి పెట్టుకున్నాడు, మొదటి పేజీగా ఏప్..పుడూ అదే వస్తుంది (స్టికీ పోస్టనమాట). ఆ టపాలో “నేను మీవాణ్ణి, మంచివాణ్ణి, అందరూ నావాళ్ళే, అందరూ మంచివాళ్ళే. రాజశేఖరరెడ్డి, చంద్రబాబు కూడా మంచివాళ్ళే. మీరు మాత్రం నాకే ఓటెయ్యండి.” అని ఉంటుంది.

జయప్రకాశ్ నారాయణ: “తామరాకు” తామరాకు నీళ్ళలో ఉంటుంది, కానీ తడి అంటదు. ఈ బ్లాగుకు వేలాదిగా హిట్లుంటాయి, కానీ వ్యాఖ్యలుండవు. (రాజకీయపు బురదలో ఉంటుంది, కానీ లోక్‌సత్తా పార్టీకి బురదంటదు. వోటర్ల మధ్యనే ఉంటుంది, కానీ వోట్లూ అంటవు, ప్చ్)

హరికృష్ణ: “నేనూ, మా నాన్న, నా తమ్ముళ్ళు, నా పెదబిడ్డ, నా చినబిడ్డ ఇంకా.. నేను!”
మొదటి పేజీలో తన నిలువెత్తు కటౌటుంటది, గజమాలతో -అంతే!

బాలకృష్ణ: “ఎంత తొడకు అంత మోత” ఇది వీడియో బ్లాగు. మొత్తమన్నీ మోత మోగి పోయే వీడియోలే!

పవన్‌కల్యాణ్: “రారా తేల్చుకుందాం @$!%&*#” ఈ బ్లాగులోకి వెళ్ళబోయే ముందు పెద్దలకు మాత్రమే అనే హెచ్చరికను దాటుకుని పోవాలి

దేవేందర్ గౌడ్: బ్రో..చే వా..........”  ఎక్కువగా విషాద గీతాలు, విరహ గీతాలు సేకరించి పెడుతూంటాడీ బ్లాగులో. కేసీయారును తిట్టిపోసి, వెలుగులోకి వద్దామనుకుని ఈ బ్లాగు పెట్టాడు. పాపం, ప్రొఫెసరొకరు అడ్డం పడ్డం కారణంగా, ఇదిగో ఇలా అయిపోయింది.

నారాయణ: ఎప్పుడెవరితో పొత్తు పెట్టుకోవాల్సి ఉంటుందో, ఎప్పుడెలా మాట్లాడాల్సుంటుందో తెలవదు కాబట్టి, ఒకటికి రెండుంటే మంచిదనే ఉద్దేశంతో రెండు బ్లాగులు పెట్టాడు. అవి చాలడం లేదు, మరో రెండుండాల్సిందేనని ఈ మధ్యే అనుకున్నాడు. అవి కూడా త్వరలో రావచ్చు

  1. “నేనొకటి తలచిన బర్దనొకటి తలచును”: ఒక టపా రాయడం, దాన్ని సమూలంగా మార్చడం,  తరవాత మళ్ళీ మార్చడం.. ఇలా జరుగుతూ ఉంటుంది. చిట్టచివరికి ఒక రూపానికి వచ్చిందనుకున్న తరవాత, దానికి పీడీయెప్ఫు కట్టేసి పక్కన పడేస్తాడు. తరవాత కొత్త టపాయణం మొదలౌతుంది.
  2. “ఏవిఁ లాఘవం!” యుద్ధ సమయాల్లో బీవీ రాఘవులును నేరుగా తిట్టడానికి, శాంతి సమయాల్లో లోపాయికారీగా ఎత్తిపొడవడానికీ పనికొస్తుందని దీన్ని పెట్టాడు. ఖమ్మంలో స్నేహపూర్వక పోటీ జరిగినప్పుడు కూడా పనికొస్తదీ బ్లాగు.

రాఘవులు: “పొ(క)త్తులాట”
పై పెద్దాయన లాగా రెండేసి, మూడేసి బ్లాగులక్కరలేదీయనకు. ఒక్కటి చాలు. టపాకో విధానం చూపించడంలో లాఘవం కలిగినవాడు. ప్రతి టపా గత టపాలో చెప్పినదాన్ని తప్పంటుంది. అయినా వ్యాఖ్యల్లో అదేంటని అడిగిన పాపాన పోరెవరూ !

సురేష్ రెడ్డి: ఈయనకు రెండు బ్లాగులుంటాయి. ఎడం పక్కవాళ్ళకొకటి, కుడివైపువాళ్ళకొకటి. ఎంతైనా నిష్పక్షపాతులు గదా.. అంచేతన్నమాట!

  1. లేదండి, విననండి, నో అండి, సారీ అండి, కూర్చోండి!” : ఇక్కడ వారానికొకటి చొప్పున శాసనసభా నియమాలను , శాసనసభ జరిగే రోజుల్లో, రాస్తూంటాడు. వ్యాఖ్యలు రాసే సౌకర్యం తీసివేయబడింది.
  2. “మీరజాలగలనా మీయానతి…” : సరిగ్గా ఆ రోజుల్లోనే ఇక్కడ కూడా వ్యాసాలొస్తూంటాయి, కానీ అవి రాసేది ఈ బ్లాగరి కాదని ప్రతీతి!  ఇక్కడ కూడా వ్యాఖ్యలు రాసే సౌకర్యం తీసివేయబడింది.

కాంగ్రెసు పార్టీలోని ఓ యాభై అరవై మంది కలిసి నిర్వహించే గుంపు బ్లాగు, “నువ్వేమన్నా తక్కువ తిన్నావా?” ఇది చరిత్రను చెప్పే బ్లాగు. ఎక్కువగా 1995-2004 మధ్య ఆంధ్ర ప్రదేశ్ చరిత్రపై పరిశోధన చేస్తూంటుంది. “వెన్నుపోటు”, “నీ చరిత్ర నాకు తెలుసులే” లాంటి మాటల కోసం గూగిల్లితే వచ్చే ఫలితాల్లో ఈ బ్లాగు మొదట కనబడుతుంది – తెలుగే కాదు, ఈ మాటలను ఇంగ్లీషులో, ఫ్రెంచిలో, అరవంలో, చైనీసులో రాసి వెతికినా సరే, వచ్చే ఫలితాల్లో ఈ బ్లాగుదే మొదటి స్థానం.

రోశయ్య: ఈయనకు కూడా రెండు బ్లాగులున్నాయి.

  1. “యతో గొడవస్తతో రోశయః”  ఇందులో మాటలేమీ ఉండవు  -అనగా రాతలేమీ ఉండవు . అన్నీ ఇమోటికాన్లే!  నాలుక బయటపెట్టి ఎక్కిరించేవి, కన్నుకొట్టేవి, ఎగతాళి చేసేవి,లేవుడి గొట్టేవి, రెండు బొటనవేళ్ళు కణతలకు ఆనించి మిగతా వేళ్ళు ఆడించేవి, ఎకిలిగా నవ్వేవి, తర్జని చూపెట్టేవి  -ఇలాంటి వనేకానేకం ఉంటాయిక్కడ. జాగ్రత్త సుమా.. వాటిని వాడేసుకునేప్పుడు ఒళ్ళు దగ్గర పెట్టుకోవాలి మనం -కొన్నిటిమీద బ్లాగరికి పేటెంట్లున్నాయి.
  2. “తమలపాకుతో నువ్వొకటంటే..” : ఇందులో ఉంటాయి, రాతలు. మామూలుగా పై బ్లాగు చూసాక కూడా బ్లాగరి హృదయం అర్థం చేసుకోలేని, నాబోటి మందమతుల కోసం ఈ బ్లాగు. 

చేగొండి హరిరామజోగయ్య: “జో(రీ)గయ్యఈ బ్లాగులో రాసిన జాబులన్నిటినీ ఏదో ఒకనాటికి పుస్తకంగా వెయ్యాలని బ్లాగరి కోరిక. పుస్తకం పేరు: “చెప్పులోని రాయి, చెవిలోని జోరీగ..”

    బండారు దత్తాత్రేయ: “ఉత్తరాళ్ళు”: రోజుకో జాబు కార్యక్రమంలో భాగంగా జాబుల వాన కురుస్తూంటుందీ బ్లాగులో. కూడళ్ళలో పై మూడు స్థానాల్లో ఈయన టపా ఒకటి ఖాయంగా ఉంటుంది. ఈ కారణం చేత ఈ బ్లాగును కూడళ్ళ నుంచి తీసెయ్యాలని మిగతా బ్లాగరులు డిమాండ్లు చేస్తూండడంతో కూడళ్ళ వారికి ఇప్పుడిదో పెద్ద తలనెప్పిగా మారింది.

    రామలింగరాజు:  నాకు రెండు బ్లాగులున్నాయని ఈయన చెబుతూంటాడు. రేపు, అబ్బే ఉత్తదే,లేవని అంటాడేమో తెలీదు. అంచేత అదేంటి నువ్వు చెప్పిన బ్లాగులు లేవు కదా, మాకిలా అబద్ధాలు చెప్పావేంటని  భవిష్యత్తులో మీరు నన్నడగరాదు.

    1. “జురాగలింమరా”        ఈ బ్లాగు ప్రాశస్త్యాన్ని వివరించనక్కర్లేదు గదా! బ్లాగు పేరే చెబుతోంది.
    2. “రామ _ _ రాజు”        దీని సంగతి కూడా వివరించనక్కర్లేదు! బ్లాగు పేరు చెబుతూనే ఉంది.

    బంగి అనంతయ్య: “వేషమేరా జీవితం వేషమేరా శాశ్వతం”
    వేషమే నాకున్నదీ వేషమే నా పెన్నిధీ! అనేది ఈ బ్లాగు ట్యాగులైను. దాదాపుగా ప్రతీ రోజూ మూసను మారుస్తూ ఉంటాడు. టపాలేమీ ఉండవు. ఉత్త మూస మార్పిళ్ళే!

    సుబ్బరామిరెడ్డి: “విశాఖదత్తుడు”

    ఇది ఫోటో బ్లాగు. ప్రసిద్ధ వ్యక్తులతో తాను దిగిన ఫోటోలు, బాబాలతో తాను దిగిన ఫోటోలు, సినిమా తారలతో తాను దిగిన ఫోటోలు, తనకు జరిగిన సన్మానాలు, తాను చేసిన సన్మానాలు, తాను చేసిన వివిధ యాగాలూ యజ్ఞాల దృశ్యాలు,  వివిధ ఆల్బములుగా కొలువుదీరి ఉంటాయి.  చక్కటి అతిథి పుస్తకం కూడా ఉంటది. ఒక్కసారి ఈ బ్లాగుకు వెళ్ళారంటే ఈ పుస్తకం చూడకుండా, అక్కడ సంతకం చెయ్యకుండా, బ్లాగరి గురించి నాలుగు మంచిముక్కలు చెప్పకుండా బయటికి రాలేరు -రానీయదీ బ్లాగు.

    “శిఖండి”
    బ్లాగరి పేరు కూడా అదే. ఇదో తిట్టు బ్లాగు.  ఈ బ్లాగు ఉండవల్లిదని కొందరు, కాదని కొందరూ వాదించుకుంటూంటారు. ఆయనెప్పుడూ ఖండించలేదు. తనది కాకపోతే ఖండించేవాడేగా అని మొదటి వర్గం వారు అంటారు. తనదే అయితే మరీ ఆ పేరు పెట్టుకుంటాడా బ్లాగుకు అని రెండో వర్గం వారు అంటూంటారు. ఇదమిత్థంగా ఫలానావారిదని తెలీదు మనకు.

    దివాకరరెడ్డి, గొల్లపల్లి సూర్యారావులు బ్లాగులు తెరిచారు. చెరో టపా రాసారుగానీ, ఎంచేతో, వెంటనే బ్లాగులు మూసేసారు. ఎక్కడా వ్యాఖ్యలు కూడా రాయడం లేదు పాపం.

    ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

    నందమూరి తారకరామారావు (అసలు సిసలు ఎన్టీయార్): “మ్హేమూ మా బ్లాగూ!” ఇందులో ఒకే ఒక టపా ఉంది.

    బ్రదర్స్, మన తెలుగు బిడ్డలంతా చక్కగా తెలుగులో బ్లాగుతుండడం చూసి నాకు ఎంతో సంతోషంగా ఉంది. తెలుగింటి ఆడపడుచులు కూడా బహుచక్కగా బ్లాగుతున్నారు. 

    బ్రదర్స్, మన ఆడపడుచులను మనం గౌరవించుకోవాలి, సాదరంగా, సౌమనస్యంతో మెలగాలి.!

    మనలో మనకు గొడవలొద్దు. తెలుగుజాతి మనది, నిండుగ వెలుగుజాతి మనది.

    ———————————————————

    దూడగడ్డి యాత్రలు

    తాడిచెట్టెందుకెక్కావురా అంటే….దూడగడ్డి కోసమన్నాడని సామెత. ఈ మధ్య కొందరు చేస్తున్న రాష్ట్ర వ్యాప్త, దేశ వ్యాప్త యాత్రలు చూస్తుంటే ఈ సామెత గుర్తుకు రాకమానదు.కొండొకచో ప్రపంచయాత్రలు కూడా చేస్తూంటారు.

    ఒకాయన మోటారుసైకిలుపై పోతూంటాడు.. ముందో పెద్ద సంచీ, యెనకో భోషాణం తగిలించుకుని ఉంటాడు. చొక్కామీద ప్రపంచశాంతి కోసం, మనమంతా! అంటూ ఇంగ్లీషులో నాలుగు ముక్కలు రాసి ఉంటాయి. అన్నట్టు ఓ టోపీ కూడా ఉంటది.. దానిమీద పావురాళ్ళ బొమ్మా ఉంటది. ఏవిటి సంగతి అని అడిగామనుకోండి.. ప్రపంచశాంతి కోసం సంపూర్ణ భారతదేశ యాత్ర చేస్తున్నానంటాడు. ప్రపంచశాంతి గురించిన తెలివిడిని ప్రజల్లో కలిగించేందుకు ఆయనీ యాత్ర చేస్తున్నాడన్న మాట! ఈయన యాత్ర చూసి ప్రజల్లో ప్రపంచ శాంతి పట్ల ఆలోచన ఎలా కలుగుతుందో నాకు అర్థం కాదు.

    యనక్కి నడుచుకుంటూ పోతూంటాడొకడు. ఎందుకయ్యా అని అడిగి చూడండి.. వెనకబడ్డ వర్గాల అభ్యున్నతి కోసం అని సమాధానం రావచ్చు. ఈ రకంగా యెనక్కి పరిగెత్తేవాళ్ళు, మోకాళ్ళ మీద వెళ్ళేవాళ్ళు, పాక్కుంటూ వెళ్ళేవాళ్ళు, దేక్కుంటూ పోయేవాళ్ళు ఇలా రకరకాలుగా యాత్రలు చేస్తూంటారు. ఎక్కువమంది లక్ష్యం ప్రపంచశాంతే! దానిమీద అంత మోజెందుకో మరి! జాతీయ సమైక్యత, మత సామరస్యం,.. మొదలైనవాటిని కూడా మన యాత్రికులు ఆదరిస్తూ ఉంటారు. ఆయా పేర్లు పెట్టుకుని యాత్రలు చేస్తే ఏ మిషనరీ వాడైనా డబ్బులిస్తాడేమోనని నా డౌటు.

    ఈమధ్య కాలంలో బాగా యాత్రికాదరణ పొందింది, మనాళ్ళకి బాగా నచ్చింది, (బహుశా అచ్చొచ్చింది) – ఎయిడ్స్! ఎయిడ్స్ గురించి ప్రజల్లో చైతన్యం తెచ్చేందుకు సైకిలు మీదో, స్కూటరు మీదో, మరోలాగానో భారతయాత్ర చేసేవాళ్ళు మనకు పేపర్లలో తగులుతూంటారు. అంతా అయ్యాక యాత్రలో తమ అనుభవాలతో పుస్తకాలు రాసేస్తూంటారు. నిన్నో మొన్నో ఈనాడులో వచ్చింది.. పదమూడేళ్ళుగా స్కూటరు మీద ప్రయాణం చేస్తున్న ఒకాయన సిద్ధిపేట వచ్చాడట. జాతీయ సమైక్యత, మత సామరస్యం కోరుతూ ఆయనా యాత్ర చేసాడంట. ఈ యాత్రానుభవాలతో ఇప్పుడిక పుస్తకం రాస్తాడట.

    ఇప్పటివరకూ మనం చెప్పుకున్నవన్నీ ఒకళ్ళో ఇద్దరో చేసే ఇండివిడ్యువల్ ఈవెంట్లు. ఇవిగాక గుంపుగా చేసే కార్యక్రమాలు కొన్నుంటాయి. టీమ్ ఈవెంట్లన్నమాట! హైదరాబాదు 10కె రన్ననో 5కె రన్ననో పెడుతూంటారు. వాటిక్కూడా ఎయిడ్సో మరో జబ్బునో అంటిస్తూంటారు. 🙂 ఎయిడ్సని పెట్టుకుంటే ప్రభుత్వం నుండి డబ్బొచ్చే మార్గమేదో ఉండుంటుంది. మరి వాళ్ళు ఎయిడ్స్ నియంత్రణ కోసం కేటాయించిన డబ్బులు కూడా ఖర్చు కావాలి కదా పాపం!

    గ్లోబలు వార్మింగుకు ప్రధాన కారణాల్లో ఒకటి -పెట్రోలియమ్ ఇంధనాన్ని తగలెయ్యడం అని మనందరికీ తెలుసు. సొంత వాహనాల వాడకం తగ్గించి ప్రజా రవాణాను ఎక్కువగా వాడటం ఈ వార్మింగును తగ్గించే మార్గాల్లో ఒకటని చెబుతూంటారు. ఈ ముక్కను ప్రపంచానికంతంటికీ చెప్పేందుకు ఆ మధ్య చెన్నై నుంచి ఇద్దరు స్నేహితులు కలిసి కారులో ప్రపంచయాత్రకు పూనుకున్నారు. వీళ్ళిద్దరూ తమ హ్యుందాయ్ టౙన్ జీపేసుకుని ఈ ప్రపంచయాత్ర చేస్తారట! 🙂 (ఎస్యూవీని మా ఊళ్ళో జీపనే అంటారులెండి!)

    అన్నట్టు ఈ యాత్రికుల సంగతి పత్రికావిలేకరులకు ఎలా తెలుస్తుందో గానీ వీళ్ళు మనూళ్ళోకి వచ్చీ రాగానే – మరుసటి రోజే – పేపర్లలో పడిపోతారు.

    ———————————-

    ఈ యాత్రికులు తమకు వీలైనంత ప్రచారం చేసుకుంటూ ఇలా తిరుగుతూ ఉంటే, మరో రకం యాత్రికులు చడీచప్పుడూ లేకుండా యాత్రలు చేసొస్తూ ఉంటారు. ఈ రెండో రకం యాత్రికులు తమకు ప్రచారం రాకుండా జాగర్త పడుతూంటారు. వీళ్ళే.. మన మంత్రులు, తదాశ్రితులు, ప్రభుత్వ అధికారులు.. గట్రా. వీళ్ళు చేసేవి అసలు సిసలు దూడగడ్డి మార్కు యాత్రలు.

    ఈ బాపతు దూడగడ్డి యాత్రలకు మన హై.పురపాలకులు ఎంతో ప్రసిద్ధికెక్కారు. వీళ్ళీ యాత్రలకు స్టడీటూర్లని పేరు పెట్టారు. ఘనత వహించిన సదరు పురపాలకులు, తమ పదవీకాలం ఐదేళ్ళూ పూర్తై, పదవిని వదులుకోవాల్సి వచ్చిన క్రూర క్షణంలో కూడా హై. ను అభివృద్ధి చేసే పనిని వదల బుద్ధెయ్యక, మరింతగా అభివృద్ధి చెయ్యగల అవకాశాలను పరిశీలించేందుకు స్టడీ టూరొకదానికి ప్లానేసారు. పేపర్లలో వచ్చేసిందా వార్త. పాపం, సిగ్గుపడి ఆపేసినట్టు గుర్తు. ఈ స్టడీ టూర్లలో కొసమెరుపేంటంటే కొన్ని వెనకబడ్డ నగరాల కార్పొరేటర్లు స్టడీ టూరంటూ మనూరు రావడం! వాళ్ళని అప్పుడప్పుడూ పేపర్లలో చూస్తుంటాం కదా.. పాపం జాలేస్తుంది. తలకో లక్షో అరో ఖర్చు పెడితే ఆయా ప్రభుత్వాల సొమ్మేం పోయింది.. సుబ్బరంగా ఏ సింగపూరో హాంకాంగో వెళ్ళొచ్చేవారు కదా అనిపించేది! అనొసరంగా ఇక్కడికి రావల్సొచ్చింది. ఇక్కడికొచ్చి చూడబోతే.. వీళ్ళేమో హాయిగా ఆఫ్రికాలోని పేరేయిన్లా  నగరానికి స్టడీ టూరుకని వెళ్ళి ఉంటారు.

    ఇహ పోతే, 11 కోట్లు పారేసుకున్న మంత్రి గారి గురించి ఇక్కడ చెప్పుకోవాలి..  గుర్తొచ్చారా.. సొమ్ములు పోనాయండి ఫేమ్! ప్రజల కార్ల కంపెనీచేత ఒక ఫ్యాక్టరీని మన రాష్ట్రంలో పెట్టించే పనిలో భాగంగా సదరు మంత్రి జర్మనీ యాత్రకెళ్ళారు పరివార సమేతంగా. అధికార పర్యటన కాబట్టి బంధుమిత్రులుండకూడదు. కానీ మంత్రిగారి తమ్ముడు కూడా వెళ్ళాడా యాత్రకి. ఎందుకని అడిగినవారికి దూడగడ్డి సమాధానమేదో చెప్పారు. ఆ తరవాత, డబ్బులు పోవడం, ఆ 11 కోట్లు ఎవడికిచ్చామో కూడా ప్రభుత్వానికి తెలీకపోవడం జరిగాయి. ఇంతకీ ఆ యాత్రలో తమ్ములుంగారు కూడా వెళ్ళారన్న సంగతి ఈ డబ్బులు పోయాకే బైటపడింది.

    —————————————–
    పాదయాత్ర చేసి పదవినెక్కాడు రాజశేఖరుడు. ఈ టెక్నిక్కునే వాడి పదవినెక్కాలని యాష్టపడిపోతున్నాడు.. చంద్రబాబు. మీకోసం అనిపేరు పెట్టుకున్నా.. ఇది తన కోసమే అనేది తెలిసిందే! ఇక చిరంజీవి కూడా మనకోసమని చెప్పే తనకోసం యాత్ర మొదలెడుతున్నాడు. ఇవన్నీ రాజకీయ యాత్రలు. సొంత డబ్బును/పార్టీ డబ్బును పెట్టుబడిగా పెట్టి యాత్రలు చెయ్యడం అన్నమాట! -దీన్ని ఖర్చు అనరు, పెట్టుబడి అంటారు. యాత్రలు చేసేది మన క్షేమసమాచారాలు తెలుసుకునేందుకే అని చెబుతున్నప్పటికీ అది దూడగడ్డేనని మనం గ్రహించకపోము. 
    ————————————

    ఇవి కాకుండా, కొందరు సాహసికులు సాహసయాత్రలు చేపడుతూ ఉంటారు. మోటారు సైకిళ్ళేసుకుని లద్దాఖ్ వెళ్ళి రావడం, పడవల్లో గంగకు ఎదురెళ్తూ గంగోత్రిని చేరుకోవడం,.. ఇలాంటివన్నమాట. వీళ్ళు దూడగడ్డి అంటూ కథలు చెప్పరు. సాహసయాత్ర చేస్తున్నాం అంటూ చేసేదేదో సూటిగా చెప్పేస్తారు. భారత సైన్యం తమ సైనికుల చేత ఇలాంటి యాత్రలు చేయిస్తూ ఉంటుంది.
    ————————————-
    నేనూ ఓ సారి ఈ దూడగడ్డి యాత్రకెళ్ళాను (చేసిన పాపం చెబితే పోద్దంటారు!) గత జన్మలో- అనగా పూర్వాశ్రమంలో –  నేను పని చేసిన కంపెనీ తరపున ఉత్తర దేశంలోని ఓ బొగ్గు గనికి వెళ్ళి, వాళ్ళెలా పనిచేస్తున్నారో చూసి, మంచి విషయాలేమైనా ఉంటే నేర్చుకుని (లేదా, మా అలవాట్లను వాళ్లకి నేర్పి) రావడం అసలు పని. నలుగురు సభ్యుల ఈ యాత్రా స్పెషల్లో నేనే అందరికంటే జూనియర్ని. కంపెనీ వారు మాకు అప్పజెప్పిన పని ఉదాత్తమైనదే! కానీ, మాకంతటి ఉదాత్త హృదయం లేదు. అక్కడి పనిని కాస్త ముందే పూర్తి చేసుకుని సంపూర్ణ ఉత్తర ప్రదేశ యాత్ర లాగా తిరిగొచ్చాం. ఏమిటి యాత్ర కబుర్లు అని మావాళ్ళు అడిగితే.. ఉత్తరాదిన జనం పొద్దున్నే టిఫిను కింద స్వీట్లు తింటార్రా అని ఆశ్చర్యపోయాను. ఇంకేంటి కంబుర్లు అనడిగితే.. కాశీ విశ్వేశ్వరుడి గుడి లోపల మసీదును చూసి కోపమొచ్చేసిందిరా అని బాధపడ్డాను. అది సరే ఇంకా ఏంటి సంగతులు అని అడిగారు.. అయోధ్య పోడానికి కుదరలేదురా.. అక్కడంతా పోలీసు కాపలా అంట అన్నాను నిరాశగా. మా విక్రమార్కులూరుకుంటారా.. అసలుపని గురించిన కబుర్లు చెప్పమని అడిగితే.. ఆ ఏముందిరా.. మనలాగే వాళ్ళూ రికార్డనేది రాయరు. కాయితం మీద కలం పెట్టరు. అంచేత అక్కడ చూడ్డానికేమీ లేదు. అని చెప్పాను సంతోషంగా. దాంతో ఈ లోకంలో మా జాతిజనులు మరికొందరు ఉన్నారని సంతోషించి, మా మా కొలువులకు/నెలవులకు పోయి శేషజీవితాన్ని హాయిగా గడిపేసాం.

    వ్యాఖ్యోపాఖ్యానం

    October 11, 2007 23 comments

    తెలుగు బ్లాగుల రాసి బాగా పెరుగుతోంది, ఇక బ్లాగరులు ‘వాసి’పై దృష్టి పెట్టాల్సిన అవసరం ఉంది అంటూ వింజమూరి విజయకుమార్ గారు మధ్యంతర మార్గ నిర్దేశనం లాంటిది చేసారు. బ్లాగు నాణ్యతకై బ్లాగరులంతా పునరంకితం (అమంగళం ప్రతిహతమగుగాక 🙂 ) కావాలని వారి ఉద్దేశ్యం కాబోలు.

    బ్లాగుల వాసిని వింజమూరి వారికి వదిలేసి, వ్యాఖ్యల వాసి గురించి రాయదలచాను. నాకెందుకో జాబుల కంటే వ్యాఖ్యలే ఇష్టం, అసలు కంటే కొసరు ముద్దు లాగా. వాసి విషయం చూస్తే మన బ్లాగు వ్యాఖ్యలు మరీ నాసిగా లేవని నా ఉద్దేశ్యం. నేనైతే కూడలిలో ముందు వ్యాఖ్యల పేజీకే వెళతాను. వ్యాఖ్యల తీగలను పట్టుకునే బ్లాగు డొంకలను కదిలిస్తూంటాను. మంచి మంచి వ్యాఖ్యలు రాసే వ్యాఖ్యాతలున్నారు మనకు. వీరి వ్యాఖ్యలు సదరు బ్లాగరికే కాక, ఇతర చదువరులకూ మేళ్ళు (మళ్ళీ అమంగళం ప్రతిహతమగుగాక 🙂 ) చేస్తూంటాయి. కొత్తపాళీగారు ఈ జాబు గురించి ఏమన్నారబ్బా, చరసాల ఏం మాట్లాడారు, ఫలానావారు ఏమంటున్నారో.. ఇలా చూస్తూంటాను.

    వ్యాఖ్యలను గమనించారో లేదో.. కొన్ని విపులంగా, కొన్ని ముక్తసరిగా, కొన్ని జోకొడుతూ, కొన్ని రెచ్చగొడుతూ, కొన్ని వాదిస్తూ, కొన్ని బోధిస్తూ.. ఇలా రకరకాలుగా ఉంటాయి. వ్యాఖ్యాతల్లో కొన్ని రకాలు..

    1. బోళాశంకరులు: వీరికి మనమేం రాసినా నచ్చుతుంది. భలే రాసారు, అదిరిందండి, గొప్పగా రాసారు, చాలా చక్కగా రాసారు.. ఇలాంటివి వీరు ఎక్కువగా రాస్తూ ఉంటారు. (నేనీబాపతు వ్యాఖ్యలు రాయడం ఎక్కువే!) ఈ మాటలు ఎక్కువగా నిజాయితీ గానే ఉంటాయి. కాకపోతే, ఎందుకు నచ్చిందో, ఏది నచ్చిందో లాంటివి రాయరు వీళ్ళు. బద్ధకం అంతే! లేదా ఆ సమయానికి ఏమి రాయాలనేది తట్టక కావచ్చు. లేదా.. ఏమి రాస్తే ఏమొస్తుందోనన్న బెరుకు చేత కావచ్చు. ఏదన్నా గానీండి.. చిన్న మెప్పుదలతో సరిపెడతారు వీళ్ళు, తమ వ్యాఖ్యతో బ్లాగరిని సంతోషపెడతారు. బ్లాగరికి తదుపరి జాబు కోసం ఉత్సాహాన్నిస్తారు.
    2. విశ్లేషక శేఖరులు: బ్లాగును చక్కగా విశ్లేషిస్తారు వీళ్ళు. జాబు ఎందుకు బాగుందో చెబుతారు. ఏది నచ్చిందో చెబుతారు. నచ్చకపోతే ఎందుకు లేదో కూడా చెబుతారు. సద్విమర్శకులవలన సాహితీకారులకు కలిగే ప్రయోజనాలు ఈ వ్యాఖ్యాతల వల్ల బ్లాగరికి కలుగుతాయి. (శ్లేషక శిఖామణులు కూడా ఉన్నారు. అదేదో సినిమాలో త్రివిక్రమ్ శ్రీనివాసు అన్నట్టు, వీరి ఒక్క వ్యాఖ్యలో లక్ష అర్థాలు వెతుక్కోవచ్చు!)
    3. దిశా నిర్దేశకులు: వీరు విశ్లేషకులే కాక దిశా నిర్దేశం కూడా చేస్తారు. ముందేం రాయాలో కూడా చెబుతారు. మన తరువాతి జాబుకు వీరు ప్రేరణనిస్తారు.
    4. ఇక మిగిలిన వాళ్ళు – రాయని భాస్కరులు. వీరు వ్యాఖ్యలు పెద్దగా రాయరు.. లేదా అసలే రాయరు. కానీ జాబులు చదువుతూ ఉంటారు.

    వ్యాఖ్యాతలందరూ ఏదో ఒక కోవకు చెందుతారని కాదు. ఒక్కోసారి ఒక్కో రూపంలో ఉంటారు.

    రెండ్రోల కిందట ఈ వ్యాఖ్య చూసాను.. నాకు నచ్చింది. వైజాసత్య జ్యోతి గారి బ్లాగులో రాసిన వ్యాఖ్య ఇది. అసలు ఈ వ్యాఖ్య చూసే ఈ జాబు రాసాను.
    అడగంది అమ్మైనా పెట్టదు అన్న సామెత ఎంతవరకూ నిజమో కానీ అడగంది మగాడు ఇవ్వడు అన్నది మాత్రం అక్షరాలా నిజమేమో. పెళ్ళితో భార్యను సాధించాము. ఇంక అక్కడితో ఆ సమస్యా పూరణం అయిపోయింది. ఇంక దాని (సమస్య) గురించి ఆలోచించమెందుకు అనుకుంటారు మగాళ్ళు. మైండ్ లో ఒక ఓపెన్ ప్రాసెస్ తో మగాళ్ళు నిద్రపోలేరు. దాన్ని బలవంతగా బజ్జో పెట్టాలి లేకపోతే ఆ ప్రాసెస్ కు ముగింపైనా పాడాలి. ఒక జన్మదినము కంటిన్యువస్ గా గుర్తుపెట్టుకోవటమనేది మగాడి బుర్రని తినేస్తుంది. ఆడాళ్ళకి టిప్: మీకు ముఖ్యమైన రోజుకు ముందు దాన్ని గుర్తుచేస్తూ మీ ఆయనకి SMS కొట్టండి. ఆ గిఫ్టుకంటే గుర్తు పెట్టుకోవటమే ముఖ్యం అని అడాళ్ళంటారు (అదేకదా మరి తంటా)

    రాసిన కాసిని వాక్యాలు కూడా చక్కటి అర్థాన్ని చెబుతున్నాయి. వ్యాఖ్యలో చమత్కారమూ ఉంది.. (సమస్యా పూరణం). అసలు ‘విషయం ఇదీ’ అని చెప్పే నేర్పరితనమూ ఉంది (ఆడాళ్ళకి టిప్). ‘మర్చిపోకుండా జాగ్రత్తపడరు, మర్చిపోయే దాకా చూసి, ఆపై విమర్శిస్తారు. అంత శ్రమ పడే కంటే గుర్తే చెయ్యొచ్చు కదా!’ ఎంత చక్కగా చెప్పారు!రవీ, శెభాష్!

    వ్యాఖ్యలు రాసి తప్పుల్లో కాలేసిన సంఘటనలు నాకు జరిగాయి.. అవీ-ఇవీ లో ఓ వ్యాఖ్య రాసి, మరీ దురుసుగా ఉందని పెద్దలు తిడితే తుడిచెయ్యాల్సి వచ్చింది. నేను తుడిచేసిన నా వ్యాఖ్య అదొక్కటే. (నా బ్లాగులో ఇంతవరకు ఒక్క వ్యాఖ్యను కూడా తుడిచెయ్యలేదు.. వ్యాఖ్యాత తుడిచేస్తే తప్ప.) అలానే రెండు రెళ్ళ ఆరు లోనూ ఒక వ్యాఖ్య చేసాను.. జాబు బాగుంది, కానీ నేనాశించినంత బాలేదు. ఆ ముక్కే రాసాను. ఎటొచ్చీ అది తీసికెళ్ళాల్సిన అర్థం తీసికెళ్ళినట్టు లేదు. తరవాత అబ్బెబ్బే అది కాదు నా ఉద్దేశ్యం అని చెప్పుకోవాల్సి వచ్చింది. అలానే తెలంగాణ ఉత్సవంలో కూడా;ఒక పదం పడలేదు.. దాంతో అర్థం మారిపోయింది. దాన్నీ సరి చేసుకోవాల్సి వచ్చింది. ఈ తత్తరబిత్తర పనులు చూసేనేమో.. కృష్ణదేవరాయలు ఇలా అన్నారు!

    ఇదీ సంగతి!

    ట్రాఫిక్కబుర్లు

    September 23, 2007 19 comments

    హైదరాబాదు.
    మంగళవారం సాయంత్రం ఆరుంబావు.
    ఆఫీసు నుండి ఇంటికెళ్తున్నా, కారులో.
    నేనే నడుపుతున్నాను.

    నామీద జాలిపడ్డానికి ఇంతకు మించిన కారణం మరోటక్కరలేదు. నిజానికి ఇంటికి ‘వెళ్తున్నాను’ అనేకంటే, ఇంటికి వెళ్ళే దారిలో ఆగి ఉన్నాను అని అంటే సరిగ్గా ఉంటుంది. ప్రస్తుతం ట్రాఫిక్కు ఎందుకాగిందో తెలీదు. నా కంటే ముందు అనేక కార్లు, ఆటోలు, మినీ లారీలు వగైరాలు ఆగి ఉన్నాయి. ఈ బళ్ళ సందుల్లోంచి మోటారు సైకిళ్ళు, స్కూటర్లు, సైకిళ్ళు ఒడుపుగా వెళ్ళిపోతున్నాయి.. బండరాళ్ళ సందుల్లోంచి ప్రవహించి పోయే నీళ్ళ లాగా! ఈ ముష్టికారు నవతల పడేసి స్కూటరేసుకుపోతే బాగుంటుంది అని మళ్ళీ అనుకున్నాను. అలా అనుకోవడం నాకు మామూలే!

    నా ముందు ఓ కారు ఆగి ఉంది. పాపం, కొత్త కారు, ఇంకా నంబరు గూడా రాలేదు. రోజూ ఇలాంటి దరిద్రపు ట్రాఫిక్కులో కొట్టుకొని పోతూ, కారు ఉన్నవాళ్ళు ఎందుకు కొన్నామా అని ఏడుస్తుంటే.. ఇప్పుడు కొత్తగా కొనుక్కున్నవాళ్ళని పాపమనక ఇంకేమంటాం?!! ఇంకా నంబరు కూడా రాకుండానే ఆ కారుకు ఎడమ పక్కన పెద్ద సొట్ట. దాని గురించి జాలిపడాల్సిన అవసరం లేదులెండి. కాలుద్దని తెలిసీ నిప్పును పట్టుకున్నవాడిపై జాలెందుకు చెప్పండి.

    ఆ కారుకు, నా కారుకు మధ్య ఖాళీ కాస్త ఎక్కువగా ఉంది – అంటే ఓ రెండు మూరలు ఉంటుంది లెండి. మామూలుగా హై.లో జానెడుకు పైన ఒక్క బెత్తెడు కూడా ఖాళీ వదలరు. ఇక్కడి బళ్ళ మూతీ, ముడ్డీ చూస్తే మీకు తెలుస్తుంది ఆ సంగతి. అదుగో, అంత ఖాళీ ఉండేసరికి ఆటోవాడొకడు ముందు చక్రాన్ని దూర్చేసాడు. ఏమయ్యా, ఏంటా దూరడం అని అడగలేను… “చుప్, సాలా, తేరా గాడీ కో లగా క్యా? ఫిర్, క్యోఁ చిల్లారా?” అని అంటాడు. అసలు జానెడు కంటే ఎక్కువ ఖాళీ వదలడం నాదీ తప్పు, వాణ్ణనుకుని ఏం లాభం? అమధ్యెప్పుడో చుట్టపు చూపుగా అమెరికా వెళ్ళాను. -డెట్రాయిట్ పక్కన ఓ శివారు నగరం. రోడ్డు మీద మనిషి కనబడ్డు, అన్నీ కార్లే! నేను మా ఆఫీసు స్నేహితుడితో పాటు అతడి బండిలో వెళ్ళేవాణ్ణి. అతడు బండి నడుపుతూంటే నాకు మహా చిరాకొచ్చేసేది. ఏ లైటు దగ్గరో ఆగాల్సి వచ్చిందనుకోండి… ముందున్న బండికి ఓ ప్ఫది మీటర్ల వెనక ఆపేవాడు. ‘ఎహె, ఇంత ఖాళీ ఉంచాడేంటి.. ఎవడన్నా వచ్చి దూరితేనో’ అని కొట్టుకులాడి పోయేవాణ్ణి. ముందు బండి బంపరు దాకా తీసుకెళ్ళి ఆపితే ఈయన సొమ్మేం పోయింది అని తహతహ లాడిపోయేవాణ్ణి. అక్కడ అలా దూరరు అని తెలిసినా ప్రాణం కొట్టుకులాడేది; అలవాటైపోయిన ప్రాణం కదా.

    ఇక్కడ.. సరే ఈ ఆటోవాడు దూరాడు గదా.. నేనేమైనా తక్కువ తిన్నానా?! హై. లో ఓ ఆరేడేళ్ళు బండిని నడిపిన వాణ్ణే గదా.. ఓ అరడజను ఢక్కామొక్కీలు తిన్నవాణ్ణేను! నేనూరుకుంటానా? కుడిపక్కనున్న వాడికీ నాకూ మధ్య ఓ మూరెడు ఖాళీ ఉందని గమనించాను. (అంత ఖాళీ ఉండడం ఆశ్చర్యమే) వెంటనే స్టీరింగును బాగా కుడికి తిప్పి ముందుకు ఓ రెండు జానెలు పోనిచ్చి మళ్ళీ ఎడమకు తిప్పి ఇంకో రెండు జానెలు పోనిచ్చి ఆపాను. ఇప్పుడు నా బండిని ఆటోకి అడ్డం పెట్టానన్నమాట. హమ్మయ్య, మనసు చల్లబడింది. ఇహ నేను ఓ గంటైనా ఇలా ఉండగలను. విసుగు, అలసట అనేవి 90 శాతం మానసికం, మిగతాది శారీరకం అని నేను నమ్ముతాను. ఇప్పుడు మనసు చల్లబడింది కాబట్టి, విసుగు మాయమైంది.

    ట్రాఫిక్కులో ఉండగా పక్క మనిషితో సఖ్యంగా ఉండడం, సుహృద్భావంతో మాట్టాడ్డం, చిరునవ్వు నవ్వడం లాంటివి జరుగుతాయంటే నేన్నమ్మను.. హై. లో ఎవడూ నమ్మడు. అదేదో లవ్వుంది గదా.. యుటోపిక్కో, ప్లేటోనిక్కో, టైటానిక్కో… దానికి సమానం అది! “హైదరాబాదు మత సామరస్యానికి గీటురాయి/ఉదాహరణ/నమూనా/బండగుర్తు/ప్రతీక” లాంటి జోకే ఇది కూడా. ఆమధ్యోరోజు నా ముందున్నవాడు బ్రేకేస్తే నేనూ బ్రేకేసాను. నా వెనకో బైకుంది. బైకుర్రాళ్ళు మామూలుగా బ్రేకు వాడరు గదా, అంచేత బ్రేకు వెయ్యలేదు. థ్థడ్ మని శబ్దం! నేనా కుర్రాడితో, “బాబూ, అప్పుడప్పుడు బ్రేకు కూడా వాడాలమ్మా” అని అన్నాను కాస్త వ్యంగ్యంగా. నేనంత సౌమ్యంగా మాట్టాడ్డం నాకే ఆశ్చర్యమనిపించింది. ఆ కుర్రాడు దానికి ఇంకొంచం ఉప్పూ కారం కలిపి “బ్రేకా? అంటే ఏంటంకుల్?” అని అడిగాడు. బండి సొట్టలకు అలవాటు పడినంతగా అంకులనిపించుకోడానికి పడలేదు. గుడ్ల నీళ్ళు కుక్కుకోని, కిక్కురుమనకుండా ముందుకు తిరిగాను. నాపైన వాడిది పైచేయి అయిపోవడంతో అంతులేని విసుగొచ్చేసింది ఆ రోజున ట్రాఫిక్కులో.

    హమ్మయ్య బళ్ళు కదులుతున్నాయి. ఓ వందా రెండొందల మీటర్ల తరవాత మళ్ళీ ఆగుతాం కదా.. అప్పుడు మరి కాసిని కబుర్లు చెబుతాను. ప్రస్తుతానికి ఉంటాను.